Impressie van Marlou de Best

Mijn herinnering aan Afrika

Al maanden had ik uitgekeken naar deze reis. Ik was zo benieuwd wat me te wachten stond. Een wereld die tot de dag van aankomst onbekend voor me was. Ik vond het geweldig om dit mee te mogen maken. Voordat ik naar Afrika ging, kon ik me er weinig van voorstellen. Als ik nu (een half jaar later) daar aan terug denk, zie ik de mensen weer voor me, komen de mooie herinneringen weer boven en kan ik bijna de geur van Afrika weer ruiken. Het was fantastisch kennis te mogen maken met dit land (Bénin) en de mensen. Elke dag was bijzonder en we hebben veel gezien en meegemaakt. Wat het meeste indruk op mij heeft gemaakt is het verhaal van Ernest. Ik zal het jullie vertellen…

Ernest

Zoals jullie weten zetten wij ons in voor het gehandicaptencentrum in Fafadji. Raoul is de ‘leider’ van het centrum en doet enorm zijn best om voor deze mensen te zorgen. Tijdens onze reis belde hij Pietje omdat hij een plek wist waar een jongen aan de ketting lag. Hij vroeg of we mee wilden gaan naar deze jongen zodat we konden zien hoe het hele proces in zijn werk gaat als Raoul iemand vindt en naar het centrum brengt. Op de brommer zijn we erheen gegaan. We troffen een jongen aan die met zijn voeten vast zat aan de ketting, aan een grote zware steen. Hij was erg mager en had heel vieze kleren aan. Terwijl Pietje met hem praatte en erachter probeerde te komen hoe dit allemaal zo was gekomen, ging Raoul op zoek naar zijn vader. De jongen heette Ernest en was waarschijnlijk achter in de twintig. We vroegen zijn vader waarom zijn zoon aan de ketting lag. Vader vertelde dat Ernest altijd mensen lastig viel. Omdat vader moest werken om geld te verdienen kon hij niet op zijn zoon passen. Ernest aan de ketting doen zag hij als de enige mogelijkheid. En daar zat hij dan, al 5 jaar aan de ketting… Sterk vermagerd met alleen een schriftje en een pen om zich mee bezig te houden.

We vertelden vader over het centrum, een plek waar Ernest naartoe zou kunnen. In eerste instantie weigerde hij omdat hij dacht dat het geld kostte. Raoul heeft uitgelegd dat hij niets hoeft te betalen maar dat hij alleen af en toe naar het centrum moest komen om eens een dagje te helpen/ eten te brengen. Vader vond dit oké en Ernest stemde er ook mee in. Maar eerst moet hij bevrijd worden van de ketting. Toen we vader om de sleutels vroegen vertelde hij dat deze kwijt waren. Ze zijn in de loop der tijd verloren gegaan… Met een tang en zaag hebben we de sloten doorgezaagd.

Toen Ernest opstond zagen we pas goed hoe ontzettend mager hij was en het leek er even op dat hij niet op eigen benen kon staan. Het was bizar om te zien dat iemand die zo lang vast heeft gezeten zo nuchter doet bij zijn vrijlating. Raoul had schone kleren voor hem meegenomen. Met de auto hebben we hem naar het centrum gebracht. Onderweg praatte hij veel, stelde vragen, was erg beleefd en vriendelijk. We hopen dat dit een goede plek voor hem is waar hij het naar zijn zin zal hebben. De berichten uit het centrum over Ernest zijn erg positief. Het schijnt daar gelukkig goed met hem te gaan!

Nu gelukkig in het centrum

Het was bijzonder om dit mee te mogen maken. Ernest en zijn situatie heeft veel indruk op me gemaakt. Helaas komt het veel voor dat mensen met een verstandelijke handicap geketend worden. Aan Ernest was eigenlijk niet eens zo te merken dat hij een beperking had.

Raoul maakt altijd foto’s van de mensen voordat ze in het centrum komen dus hoe hij ze aantreft, en daarna. Op vele foto’s is te zien hoe ze op de meest nare manier vastgebonden zijn, wie weet voor hoelang al. Gelukkig zien ze er op de foto’s in het centrum een stuk beter en ook gelukkiger uit. Ik ben blij dat we ons zo hebben ingezet voor dit project. Het is meer dan de moeite waard om deze mensen te helpen een beter bestaan te geven.

Het was een reis die ik nooit zal vergeten. Het moment dat ik voor de eerste keer in het gehandicaptencentrum kwam en de manier waarop de mensen nieuwsgierig naar ons toekwamen, zal me altijd bijblijven.

Marlou de Best