Het Afrikavirus van Pietje en Frans

In 1977 kwamen Pietje en Frans elkaar voor het eerst tegen in Ouagadougou, de hoofdstad van Burkina Faso , toen nog Boven- of Opper-Volta geheten. Afrika kenners onder ons weten dat de sfeer, de geur, de hectiek maar ook de rust, de mensen, de kleuren van Afrika als een soort virus in je bloed worden opgenomen.

“Het ging weer kriebelen en jeuken.
We hebben Afrika in ons bloed!”

Opbouw lokaal bestuur

Sinds 1998 combineert Frans zijn ‘reguliere’ werk met advieswerk voor en begeleiding van Nederlandse gemeenten (o.a. de gemeente Ridderkerk in Dogbo, Bénin) die activiteiten en projecten uitvoeren in ontwikkelingslanden in het kader van de opbouw van lokaal bestuur. (Kaapverdië en Bénin). In de praktijk betekent dit dat hij al zijn vakantiedagen en overuren spaart om een aantal keer per jaar op werkreis te gaan of delegaties in Nederland te ontvangen. Vanuit de Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG) is hij ook betrokken bij de opbouw en ondersteuning van verenigingen van gemeenten in onder andere Mali en Bénin. Frans is vooral actief op het gebied van ‘registraties’ voor lokaal bestuur zoals persoons- en vooral grondregistraties (kadasters).

Zichtbaar

Doordat Frans sinds 1998 weer actief is geworden in Afrika heeft het ‘virus’ opnieuw toegeslagen. Regelmatig gaat Pietje mee op reis en koppelen Frans en Pietje een (werk-)vakantie aan een werkbezoek van Frans. En steeds vaker gaan er mensen mee op tour, die op hun beurt ook weer ‘het virus’ oplopen . “Werken in Afrika met mijn collega’s daar is een grote uitdaging, maar het geeft mij energie en levert veel enthousiasme, plezier en ook wederzijds begrip op. Bij alles moet je beseffen dat je het samen moet doen en, sterker nog, dat vooral zij het moeten doen” Het werk van Frans is vaak nogal onzichtbaar voor de bevolking en soms zelfs impopulair, zoals grondregistraties die gebruikt worden voor (alleen maar) belastingdoeleinden. Daarom initieerden zij de afgelopen jaren, in het bijzonder in Bénin, vele kleine en middelgrote, meer zichtbare, projecten die liggen op het terrein van onderwijs, gezondheidszorg, cultuur en sport. Zo financierde Frans met de opbrengsten van zijn boekje ‘Rien n’est jamais sûr’ onder meer een bankjesproject (hangplek voor jong en oud) en zocht hij, met zijn maatje Gerard Prinse sponsoren voor een groot ballenproject waarbij alle 73 scholen in de gemeente Dogbo een hand- en een voetbal kregen. Ook werden uitwisselingen tussen scholen tot stand gebracht.

Toyo

Tijdens een van hun reizen naar het West Afrikaanse Bénin, ontmoette Pietje, het ernstig verstandelijk gehandicapte meisje Toyo op de markt in Dogbo waar zij zich met bedelen probeerde in leven te houden (zie ook: wie is Toyo?) Toyo zette een motor in gang. Toyo staat symbool voor de geboorte van een tomeloze drang en hang naar samenwerking en verbetering van levensomstandigheden van individuen en groepen die beter verdienen. Thuisgekomen zette Pietje alles op alles en wist haar huidige werkgever Maatman Zorggroep uit Weert te interesseren voor de ondersteuning van een centrum voor verstandelijke gehandicapten in Fafadji, gemeente Dogbo. Dankzij de steun van Maatman Zorggroep, diverse `sponsoracties’ en een subsidie van Impulsis wordt op dit moment gewerkt aan de realisatie van een dagbestedingproject voor deze gehandicapten in de vorm van een (groente-)tuin. “De tuin van Toyo”.

Geen bel

Frans en Pietje zijn niet geboren en getogen in Limburg, maar het Weerter concept de achterdeur staat altijd open, gaat ook in huize Maaseikerweg op, zij het als een Afrikaanse open cour/kraal/boma.

Na 17 jaar hebben ze nog steeds geen bel en een tafel blokkeert de voordeur! Het huis met tuin aan de Maaseikerweg is in de loop der jaren een waar paradijs geworden. Een toevluchtsoord voor vogels, konijnen (ze zetten gewoon een rijtje extra), tuingekken (herboristen), jongeren die ‘even moeilijk zitten’ en natuurlijk ‘la grande famille’: Frans en Pietje zijn inmiddels 6 keer opa en oma. (met de 7e op komst). Was de schuur voorheen onder Weertenaren bekend als de zonnebloemenschuur waar maar liefst 25 verschillende soorten zonnebloemen werden gekweekt en in prachtige boeketten werden verwerkt, nu worden schuur en tuin jaarlijks ten minste éénmaal ingezet voor de fondswervende Weerter Afrika Markt.

Het duurde dus ruim 15 jaar voordat Frans en Pietje terugkeerden naar Afrika. “Het ging weer kriebelen en jeuken. We hebben Afrika in ons bloed, het is een virus, wij kunnen het ook niet helpen”

Mei 2009
Jacqueline Slenders.